چمدان

caro-diario — Sun, 18 Sep 2011 19:23:00 GMT

من نشدم، گیج‌تر شدم و مه هم غلیظ‌تر شد، اون‌قدرم بهم فشار اومد که قفسه‌سینه‌م تنگ شد؛ اما اینا که قصه‌هاشونو نوشته بودن همه‌شون گفته بودن خیلی خوشحالن از این که اینجا رو پیدا کرده‌ن و دیده‌ن تنها نیستند. گفتم لینکشو بذارم شاید کس دیگه‌ایم خوشحال شه:

The stranger in the mirror

caro-diario — Wed, 10 Aug 2011 16:48:13 GMT

من زورم نمی‌رسد. من برای درست کردن این همه زورم نمی‌رسد. بدیش این‌جاست که پای فرار کردن هم ندارم.‏

وحشی

caro-diario — Fri, 05 Aug 2011 16:33:38 GMT

ما چون ز دری پای کشـیدیم، کشــیدیم امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند از گوشه بامی که پریدیم، پریدیـم

رم دادن صــیـد خود از آغـــاز غـلط بـود حالا که رماندی و رمیدیم، رمیدیم

تمّت

caro-diario — Wed, 03 Aug 2011 11:27:00 GMT

خیلی سخت است که ببینی هر چه رشته‌ای پنبه شده. گیرم خودت بارها در خیال این رشته‌ها را گرفته باشی و به زور آن‌قدر کشیده باشی که هم دست‌های خودت را خون بیاندازند، هم آخر سر گسسته شوند. ولی با این حال، آن لحظه‌ای که توده‌های بی‌شکل پنبه را می‌بینی که لخت و ساکن، پیش پایت، پهن شده‌اند... سخت است.

دود و عود

caro-diario — Sun, 31 Jul 2011 22:55:00 GMT

کسی که مدام خواهان ترقی است باید منتظر باشد روزی به سرگیجه دچار شود. سرگیجه چیست؟ ترس از افتادن؟ اما چرا روی بلندی حفاظ‌دار ساختمان هم دچار سرگیجه می‌شویم؟ چون سرگیجه چیز دیگری، غیر از ترس از افتادن است. در واقع، آوای فضای خالی زیر پایمان ما را به سوی خود جلب می‌کند و تمایل به سقوط – که لحظه‌ای بعد با ترس در برابرش مقاومت می‌کنیم – سراسر وجود ما را فرا‌می‌گیرد.

صف زنان در کنار استخر، اجساد داخل ارابه متوفیات – که از مرگ ترزا، مانند مرگ خودشان، ابراز شادمانی می‌کنند – به منزله «آن‌پایین»، فضای خالی زیر پا، است که او را می‌ترساند. جایی که از آن یک بار فرار کرده ولی به گونه‌ای مرموز دوباره به سوی آن کشیده می‌شود. سرگیجه ترزا از شنیدن آوایی بسیار شیرین (تقریباً شاد) برای چشم پوشیدن از سرنوشت و روح خویش ناشی می‌شود. این آوای همبستگی اشخاص خشن است. در لحظه‌هایی که احساس ضعف می‌کند او مایل است تا ارابه مجلل روح را از معبر پیکرش فرابخواند، در میان دوستان مادرش بنشیند و هر وقت هرکدامشان بادی در کنند، بخندد و با آنان دور استخر بگردد و آواز بخواند.

[...]

می‌توانم بگویم که سرگیجه همان سرمستی از ضعف خویشتن است. آدمی به ضعف خویش آگاهی دارد و نمی‌خواهد در برابرش مقاومت ورزد، بلکه خود را به آن تسلیم می‌کند. آدمی خود را از ضعف خویشتن سرمست می‌کند، می‌خواهد هر‌چه ضعیف‌تر شود، می‌خواهد در وسط خیابان جلوی چشمان همگان در هم فرو ریزد، می‌خواهد بر زمین بیافتد، و از زمین هم پایین‌تر برود.

بار هستی، بخش دوم: تن و روان، میلان کوندرا، ترجمه پرویز همایون‌پور

caro-diario — Sun, 24 Jul 2011 18:34:00 GMT

رقت‌انگیز. هیچ چیز من را به اندازه این کلمه نترسانده است. حالا ترسم را بو کشیده، مثل سگ هار افتاده دنبالم. من می‌دوم و او هم دنبالم است. خنده‌دار است که رقت‌انگیز بشود برای آدم سگ هار. شده. مرد توی اتوبوس با آن نگاهش افتاده دنبالم (آخ از نگاه‌هایی که توی ذهن من تکرار می‌شوند، کش می‌آیند و همه چیز را می‌پوشانند). من هی تندتر می‌روم، برمی‌گردم پشت سرم را نگاه می‌کنم می‌بینم دارد می‌آید. نگاه تضرع‌آمیزش را دوخته به من و نفس‌زنان دارد می‌آید. دست استخوانی‌اش را دراز می‌کند سمتم. من لبه دامنم را می‌دزدم و توی دلم احساس گناه می‌کنم که چرا چندشم می‌شود.

راحت نمی‌شوم تا پاره نکنم

caro-diario — Fri, 15 Jul 2011 12:32:59 GMT

مردم با مهر و محبتشان ریسمان به دست و پای آدم می‌بندند. ریسمان‌های نامرئی، نازک‌تر از تار عنکبوت، محکم‌تر از زنجیر. از هیچ، هیچ، هیچ چیزی به این اندازه متنفر نیستم.‏

آن‌ها که نوشتند

caro-diario — Sun, 10 Jul 2011 12:24:00 GMT

مواقع بدحالی است که می‌نویسند؟ نه گمانم. من فکر کنم در دوره‌های نقاهت باشد. وقتی که درد آن‌قدر نزدیک است که هنوز فهمیدنی باشد، و آن‌قدری دور است که گفتنی باشد. و این‌هایی که خوب می‌نویسند حافظه‌شان قوی است.

پی‌نوشت: من حافظه‌ام را هم دارم نابود می‌کنم.‏

caro-diario — Sun, 10 Jul 2011 01:05:28 GMT

نگفتمت مرو آن‌جا که آشنات منم؟‏

سپری شدن

caro-diario — Sat, 09 Jul 2011 19:14:00 GMT

می‌خواهم چیزی بگویم، تا هنوز اثر سرگیجه باقی است. می‌گویم صبر کن. صبر می‌کنم. سرگیجه می‌گذرد. حرف‌هایم هم.‏